Tuesday, April 13, 2021

kvitela milale aaj shirshk ,
jnu tuza vadhdivs hech tithya.
shbd n midta krte suruvat ,
ek chots gift ya  vadhdivsat
echa aakasha purn hovo tuzya 
hich prathna mni  ah mazya


busy tu ,busy tuze kam,
kadht ja vel aamchya sathi thoda far,
Mobile ,phone aaj ki bat hai ,
hum to jivn bhr sath hai,

jivn bhr se yad aaya ,jivn bhr kaha?
aaj tu 25 ki kl tu 26 ki ,to ho jayega vhyaha.

are vyaha se yad aaya , aur bhot mstti baki hai,
thodi bhaot teri datei bhi to khani hai.

teri dath se hi sahi pr yad aaya,
frk hum dono mai bhot
tu shant smndr jaisi ,mai zrne ke kdkdat 
mere hr gusse mai pani tune dala hai,
smzdar beti ka label jo tumhe mila hai.


kiya kr order tu top aur sandels 
bill mere nam pe rkhakr bindast,
mana hu thodi knjoos mai bhi,
 shauk tere pure krne ka mera hai andaj.



bss aur kuch nh yhi purnviram deti hu ,
prathna apne family k tandurusti ki krti hu.

aadhi hindi aadhi marathi mix huyi hai,
jaisi shbd mile waisse pktiya kiyi hai.
bhasha kuch bhi gaur tu emotions pe krna,
vadhdivs ki lakho wishes tum apne mn me bhrna..







Sunday, August 4, 2019

सोपे आहे रे......!

मैत्री करने  सोपे आहे रे, ती सांभाळता आली पाहिजे, 
कारण  प्रवासात time pass करण्यासाठी 2 प्रवासी तात्पुरती मैत्री तर करून च घेतात पण जसा तो प्रवासी उतरतो तशीच  त्यांच्या मैत्री ची ज्योत  मात्र  विजूनच जाते. 
विश्वास मिळवणे सोपे आहे रे , तो टिकविता आला पाहिजे, 
कारण विश्वास हा काचा सारखाच, एकदा पडलेली भेग भरवता येत नाही .
प्रेम करणे सोपे आहे रे, पण प्रेमासाठी प्रेमाला विसरता आलं पाहिजे ,
कारण जर प्रेम मार्ग जरी गुलाबाचा असेल तरी बोचणा-या काट्यांना विसरून चालत नाही. 
उत्तर नसल्याने  शांत राहणे सोपे आहे रे, पण उत्तर असल्या वर शांत राहता आले पाहिजे, 
कारण शब्दाने शब्द वाढला तर कलह होतो अन्‌ शब्दाने शब्द समजला तर कलहा चा विराम होतो.
बोलून मन ओळखणे सोपे रे,पण डोळे बघून मन ओळखता आले पाहिजे,
कारण  बोललेला प्रत्येक शब्द खरा नसतो अणि डोळ्यातील अश्रूचा प्रत्येक भास हा खरा असतो . 
स्वप्न रेखाटने तर सोपे आहे रे, पण तेच स्वप्न सत्यात उतरवता आले पाहिजे, 
कारण स्वप्नाचे महल उभारायचे असेल तर सुरुवात मात्र पायापासून च करावी लागते .
 संधी मिळविणे तर सोपे आहे रे, मात्र संधीच सोने करता आले पाहिजे. 
कारण संधी तर नशिबाने पण मिळते पण संधीचं सोनं आणि सोन्याचं नाणं करायला कर्म च लागतं.
 खोटे पचविणे सोपे आहे रे , पण सत्याला सामोरे जाता आले पाहिजे ,
कारण सत्याने धैर्याची परीक्षा होते,,आणि तेही परिणाम!चि अपेक्षा न करता.....💓

Tuesday, March 12, 2019

कदाचित म्हणूनच माझ्याकडे आज शब्द नाहीत.....

प्रयत्न करते कि बांधेल कवितेच्या या ओळींमध्ये तुम्हाला पण तुमची ती image मांडायला  आज माझ्याकडे शब्द  नाही....
आई  तर सांगुन मोकळी होते नात्यांची जाळे पण त्यांना कितपत सांभाळायचे धडे  तुम्ही न बोलता च सांगून दिले म्हणून कदाचित माझ्याकडे आज लिहायला शब्द नाहि....
माहिती नाही का मारलेली घट्ट मिठी चा गोडवा, अणि प्रेमाने बोललेले दोन मांडायला
आज  माझ्याकडे शब्द नाहीत....
मान्य करते नारळा सारखे आहात तुम्ही
पण त्यामधील मऊपणा दाखवायला तुम्हाला शब्दांची गरज कधी पडलीच नाही .. आणि कम्हणून च   माझ्याकडे  आज शब्द नाही...
कोणी असो वा नसो पाठीशी माझ्या, तुम्ही मात्र नेहमीच राहाल याचा विश्‍वास नाही तर अति विश्‍वास आहे मला, आणि कदाचित या गर्वा मूळे च आज माझ्या कडे शब्द नाही.....
रागावणे समजावणे तर चांगलेच बघितले मी पण बालपणी, पण आता ते तर कधीच बंद झाल, म्हणून कदाचित माझ्याकडे ते मांडायला ही शब्द नाही...
निघता घरून पाणावतात डोळे दोघांचेही, पण ते लपवायला कधी च जागा सापडत नाही, आणि म्हणूनच आज माझ्या कवितेला शब्द नाहीत..
मनातल प्रेम व्यक्त करायला मात्र
आज माझ्याकडे शब्द नाहीत....
मिटवून डोळे मी आठवते रोजच,
पण भेटल्यावर लगेच बोलायला शब्द सापडत नाही...
धडे हिमतीचे  घेतले मी, पण घेता निर्णय आजही चुकते मी, पण तुमचे ते मार्गदर्शन
मांडायला आज माझ्याकडे शब्द नाही....
कोहिनूर तुम्ही माझ्या आयुष्यातील, पण त्याची अनमोलता  सांगायला आज माझ्या कडे शब्द नाहीत....
कधी सांगितले नाही काळजी किती तुम्हाला कदाचित म्हणून च आज माझ्या कडे ते मांडायला ही शब्द नाही....

Sunday, February 10, 2019

महफील थी या कोई किताब?

वो रात थी या कोई किताब,
रिहा हुए थे सारे  सवाल जवाब,
भविष्य मैं छाया हुआ था मन, 
पर न जाने क्यूँ घर बना रहा था बचपन। 
जाने थे नुस्खे किसीके और किसीके होस्ले । 
पहचाना था खुदको तब बाकी थे कुछ फैसले 
इस कदर सामने आयी कमियाँ ,
की पल को ही पूछ नी पड़ी थी अपनी कुछ खामियां ।
ना जाने कैसे और कब आयीं भाड़,
उदासी छाई सबके आड़।
मन में थे जो ख्वाब बूंदे, 
हो रहे थे कुछ धुँधले। 
कुछ हसीं खुशी के बाद, 
आ रही थी गलतीयां  याद। 
 भर आयी थी ये अखियां, 
जब याद आयी घर की गलियां।।
हम तो अभी भी उलझें थे अपनों मै,
पर बताना था हम तो काफ़ी सुलझे है सपनों मै।
बड़े दिन बाद जो हम पाच की महफील जमी थी,
कुछ आसू , कुछ बातें तो सामने आने ही वाली थी ।
कुछ बता  रहे थे, और कुछ छुपा रहे थे, 
बताने वाले को मजबूत और छिपाने
वाले को कमजोर बता कर 3 बजे की महफिल तो बर्खास्त हो गई थी।
पर मानो  सुनसान  रात भी  हमे  और सुनना चाहती थीं,
 हमे दर्द से रिहा और खुद को बेहतर बनाना चाहतीं थीं।

Thursday, December 20, 2018

मैत्रीचं प्रेम रहस्य..

तो विचारतो तिला सांग ना आपली मैत्री कशी?
ति हळूच सांगते.... आपली मैत्री....
अनगिनत गुपितांची, शेकडो भावनेची
जशी  मैत्री प्रश्नांची उत्तराशी.
तशीच तुझी आणि माझी...
जगाला  न कळणारी,
एकमेकांना गहिवरून देणारी
अशी मैत्री तुझी आणि माझी
पाखरांची आकाशाशी , डोळ्यांची  क्षितिजाशी.
जशी मैत्री  मनाची an हृदयाची
तशीच तुझी आणि माझी...
जशी फुलांची व काट्याची
जशी चंद्र ताऱ्यांची
तशीच तुझी आणि माझी
जशी गरज कवितेला शब्दांची
शब्दाला भावनेची..
तशीच तुला  माझी
अश्रू बघताच काळजाच पाणी होणारी,
डोळे बघताच मन ओळखणारी,
अशी मैत्री तुझी आणि माझी.
जसा बागेत दरवेळेला सुगंध
जसा रातराणी चा तो गंध
तसाच तुझ्या - माझ्या मैत्रीचा बंध..
        ती म्हणते त्याला आता तू सांग आपल्या मैत्री ची व्याख्या.....
तो म्हणतो..
  मैत्री..... तर तुझ्यासाठी सखे माझ्यासाठी तर प्रेम आहे ग हे.
येताच कोणी आयुष्यात आयुष्य वेगळ्या वळणावर च वळल
जशी कृष्णाला राधा....
जशी  प्रियकराला प्रेयसी...
तशी मला तू....
तु म्हणजे नशिबाशी शर्यत,
अणि ती पण शेवटच्या श्वासापर्यंत.
तू म्हणजे n सुटणार कोडं,
तुझ्या आठवणी होते मन वेडं ,
तुझ रागावणं पण वाटते  गोड.
हवी मला  आयुष्यात तुझीच जोड .
स्वप्नात माझ्या फक्त तूच,
हवी आयुष्यात फक्त तूच.
पाहता पाहता प्रेमाच फुल खुलत,
कळत  च नाही कधी मनाशी मन जुळत.
तसच मन जुळल माझ - तुझ..
जशी तुझी मैत्री माझ्यासाठी तसं प्रेम माझ तुझ्यासाठीच....💗
                                     

घर अणि हॉस्टेल.....

संस्कार मिळतात ते घर,
पन  आठवणी मिळतात ते होस्टेल.
जन्मोनुबंध घडवुन आणत ते घर.
मात्र ऋणानुबंध जुळवून आणणार होस्टेलच.
आपल्या लोकात गुंतवत ते घर,
पन गुंतलेले लोक आपले करतं ते होस्टेलच .
प्रेमाच्या चार भिंतीं म्हणजे घर,
मात्र नियमांच्या चौकटीत राहून खरं आयुष्य जगणे म्हणजे होस्टेल.
घर म्हणजे मायेची प्रेम सावली,
मात्र मैत्री चि प्रेम सावली म्हणजे होस्टेलच .
आवडता पदार्थ कब्जा करून एकटेच खाणे म्हणजे घर.
मात्र नआवडलेलं ही मिळुनमिसळून  खाणे म्हणजे होस्टेल.
जसे आहे तसे चालत राहणे म्हणजे घर,
पन दुसऱ्यांसाठी स्वतःला बदलवणे म्हणजे होस्टेल.
परीक्षेच्या काळात टीव्ही वर लागलेला krfuee म्हणजे घर.
मात्र परीक्षेच्या काळात जमवलेली महफिल म्हणजे होस्टेल च .
लवकर झोपण्याची टांगती तलवार म्हणजे घर.
गप्पा गोष्टीत night मारत झालेली सकाळ म्हणजे होस्टेल च .
घराने तर मनं जुळविणे शिकवलं, पण मनं जुळविण्या सोबत च ते ओळखणे फक्त हॉस्टेल शिकवू शकलं .
असा हा प्रवास प्रेमाच्या चार भिंती पासून तर नियमांच्या चार भिंती पर्यंतचा....🏡💗🏨

Tuesday, September 11, 2018

मैत्री ....

                  मैत्री  कसा  छोटासा शब्द आहे न ..... अगदी दोन  अक्षरांचा पण तेवढं च नव्हे तर त्यामागे दडलेल्या हजारो  अनगिनात भावनेचा ...... कधी प्रेम तर कधी काळजी .... कधी हक्काचा राग तर कधी रागाचा हट्ट ...... कधी  आलेले आनंदाश्रू तर कधी एकमेकांचे बघितले न जाणारे अश्रू .... कधी न थांबणारी बडबड  तर कधी सहन  न होणारा  अबोला ..... 
                  आयुष्याच्या या वेगवेगळ्या वळणावर अनोळखी व्यक्ती भेटतात .  वेगळे विचार ,वेगळे राहणीमान ,वेगळ्या आवडीनिवडी ,वेगळ्या  वाटा . वाटा बदललेल्या तरी मैत्री मात्र बदलत नाही .  ऋतू बदलतात तसेच लोक हि बदलतात पण जसे   पळसाला पाने तीनच असतात तशीच खरी  मैत्री असते कधीही न बदलणारी . 
कधी सुखात तर कधी दुःखात साथ न  सोडणारी . 
                   मैत्री म्हणजे   काळजाने काळजाशी केलेलं नातं  ......  काही वेळा जगाची बंधने स्वीकारून तर काही वेळा जगाची बंधने तोडून स्वतःच्या बंधनाचे उदघाटन करणारी मैत्री च असते . कधी जीव लावणारी ,कधी मौजमजेत हरवून जाणारी ,आयुष्याचे वेगवेगळे धडे शिकवणारी मैत्रीच ,रक्ताचे नाते जरी नसले तरी ऋणानुबंधाची नाळ जोडणारी मैत्री च असते .. 
                   कधी भूतकाळात तर कधी भविष्यात रमवणारी मैत्री जेव्हा अबोला करते न तेव्हा त्रास  होतो ,कळत न कळत  आपली आता तशी मैत्री राहिली नाही असं जेव्हा कोणी तरी बोलून जात न तेव्हा डोळ्यात अश्रू यायला वेळ लागला तरी मनात मात्र अश्रूच तुफान उठतं , समोरच्याशी नजर मिळवून बोलण्याची पण शक्ती त्यावेळी नसते  ....... नक्कीच भीती असते काहीतरी  अनमोल गमावण्याची   ......... 
                 "मैत्री म्हणजे संकटाशी झुंजणारा वाराअसतो  ,
                    विश्वासाने वाहणारा आपुलकीचा झरा असतो  ,
                 "मैत्री "हा असा खेळ आहे जो दोघांनीहि खेळायचा असतो . 
                    एक बाद  झाला तरी 
                    दुसर्याने डाव सांभाळायचा असतो .  "